Fatma Filiz Yıldırım

Bugün içimde tarifi zor bir his var. Çünkü yalnızca bir programı tamamlamadım; kendimi yeniden tanımladığım, sınırlarımı aştığım, konfor alanımı yaktığım bir yolculuğun sonundayım. Her zorlukta, “Beni büyüten ne oldu burada?” demeyi öğrendim. Zaman zaman bedenim yorgun düştü ama zihnim hiç durmadı. Savaşçı olmak, her şeyin kusursuz olması değil; dağınıklığın içinde yol bulmak demekmiş. Eksik hissettiğimde, yanımda beni çeken değil, dürten dostlarım vardı. Her biriyle aynı savaş alanında, aynı ideal uğruna ter döktük. Bazen ağladık, bazen güldük ama en önemlisi hiç yalnız yürümedik.

Bu süreçte aldığım her geri bildirim, aynaya bir çizik daha atmaktı. Kendimi daha net, daha dürüst, daha çıplak gördüm. Her savaşı kazanmam gerekmiyor ama savaşmayı bırakmamam gerekiyor. Bazen zafer bir şirket kurmak değil, bir fikri savunabilmek… bazen en büyük değişim, tek bir “yapabilirim”de saklı.

Bugün geriye dönüp baktığımda; korkularımın bir kısmını geride bıraktığımı, diğer kısmıyla dost olduğumu fark ediyorum. Yetersizliğimi yendim, yetemeyeceğimi sandığım anlarda bile devam ettim. Çünkü ben artık biliyorum: Girişimcilik, sadece bir iş modeli değil; bir yaşam şekli. Bana bu potansiyeli ortaya çıkarma yolculuğunda destek olan tüm mentörler, eğitmenler, Berke Koç ve Özgül Koç, ayrıca tabi ki tüm Simurg Birliğine çok teşekkür ediyorum. Hepinizle böyle bir eğtimin içinde yollarım kesiştiği için çok mutluyum.